سمفونی شماره يك بتهوون

- مقدمه

سمفونی شماره 1 بتهوون در دو ماژور (اپوس 21) ، در دوم آوریل 1800 در وین بصورت خصوصي و سال 1801 در لایپزیک به صورت عمومی اجرا گرديد. اینکه بتهوون دقیقا چه زمانی نوشتن این اثر را به اتمام رساند، مشخص نیست، اما پیش نویس های قسمت پایانی آن از سال 1795 پیدا شده است.

این سمفونی به صورتی آشکارا مرهون پیشینیان بتهوون، بخصوص آموزگار او هایدن است، اما با این وجود مشخصه هایی دارد که آن را به عنوان کارهای بتهوون از کارهای دیگر متمایز می کند، بخصوص استفاده ی مکرر از نتهای آکسان دار... و حضور برجسته سازهای بادی.

- اركستراسيون (سازبندي)

این سمفونی برای 2 فلوت، 2 ابوا، 2کلارینت ، 2 باسون ، 2 هورن ، 2 ترومپت ، تیمپانی و بندهای زهی نوشته شده است.

- ساختار

این سمفونی 4 موومان دارد :

Adagio molto—Allegro con brio, 4/4—2/2

Andante cantabile con moto, 3/8 in F major

Menuetto: Allegro molto e vivace, 3/4

Adagio—Allegro molto e vivace, 2/4

و مدت این سمفونی حدود 28 دقیقه می باشد.

- بررسي

موومان اول : از دوازده میزان اول اغلب به عنوان یک شوخی موسیقیایی یاد شده است، ولی ممکن است این واقعا نتیجه آزمایش بتهوون باشد : این آزمایش شامل توالی آکورد تونیک غالب در خارج از گام می باشد. در نتیجه شنونده بتدریج متوجه گام سمفونی می شود. یک تکرار کوتاه شده در موومان اول و قبل از کودا وجود دارد، که موومان اول را به پایان می برد.

موومان دوم : آندانته موجود در موومان دوم به طور قابل ملاحظه ای سریعتر از تمپوی عمومی آندانته است، تا جایی که می توند مدراتو در نظر گرفته شود

موومان سوم : نیز جالب توجه است زیرا اگر چه منوئت نام گذاری شده است، بسیار سریع و بظاهر اسکرتزو است.

موومان چهارم : نیز با یک شوخی دیگر شروع می شود، که شامل میزان های نیمه کاره ای است که به آرامی قبل از میزان دو ماژور اجرا می شوند و نشانه ی شروع اصلی آلگرو هستند.

ماخذ : www.wikipedia.org

ترجمه : پيمان ورشوئي