سمفونی شماره سه بتهوون

- مقدمه

سمفونی 3 بتهوون د ر می بمل ماژور ( اپوس 55) توسط لودویک ون بتهوون به نام اروئیکا ( Heroic) به معنی قهرمانانه، یک اثر موسیقییایی است که بعضی آن را نشانه ی پایان دوره ی کلاسیک و شروع دوره ی رومانتیسیسم تلقی می کنند.قسمت اصلی این سمفونی در اواخر سال 1803 نوشته شد و در اوائل سال 1804 به اتمام رسید. و برای اولین بار بطور خصوصی در سال 1804 در بوهم و در سال 1805 بصورت عمومي در وین با رهبری بتهوون اجرا گرديد.

بتهوون در زماني كه سمفوني سوم را نوشت

بتهوون در اصل به فکر اهدای این سمفونی به ناپلئون بناپارت بود، بتهوون انقلاب فرانسه و اهداف و ناپلئون را که به عنوان تضمین کننده آن بود، تحسین می کرد. اما وقتی ناپلئون در می 1804 مدعی امپراطوری فرانسه شد، بتهوون از او بیزار شد و عنوان سمفونی را تغییر داد و نام بناپارت را به طوری خشن و با چاقو پاره و حذف کرد و بر روی صفحه ی عنوان یک سوراخ به وجود آورد. چندی بعد او نام قطعه را به سمفونی اروئیکا تغییر داد.(سمفونی قهرمانی، که برای تجلیل از یاد و خاطره ی یک مرد بزرگ ساخته شده است.)

صفحه اي كه بتهوون تغيير نام داد

دستیار او داستان این سمفونی را در بیوگرافی اش از بتهوون چنین عنوان می کند :

"در نوشتن این سمفونی، بتهوون در فکر بناپارت بود ، البته بناپارتی که در آن زمان یک سر کنسول بود و بتهوون احترام و ارزش زیادی برای او قائل بود و او را با بزرگترین کنسول های روم باستان مقایسه می کرد. نه فقط من بلکه بسیاری از دوستان نزدیک بتهوون ، این سمفونی را روی میز او دیده اند، که در آن با دست خطی زیبا نام ناپلون بناپارت در صدر صفحه ی عنوان و نام لودویک ون بتهوون در پائین نوشته شده است. من اولین کسی بودم که به او خبر داد که بناپارت خود را امپراطور اعلام کرده، در نتیجه ی آن بتهوون خشمگین شد و گفت : " او بیش از یک انسان عادی نیست! حالا او هم حقوق انسان ها را زیر پا می گذارد و فقط به فکر جاه طلبی خود خواهد بود، حال او خود را برتر از همه ی انسان ها می پندارد و به یک حاکم ستمگر تبدیل می شود . " بتهوون به سمت میز کار خود رفت، بالای صفحه ی سمفونی عنوان را جدا و آن را دو نیم کرد و زمین انداخت. صفحه می بایست دوباره نویسی می شد و این همان زمانی بود که سمفونی نام اروئیکا را به خود گرفت. "

به هر حال ، نام قطعه به اروئیکا تغییر کرد.

شیندلر می گوید :

" بتهوون هنگام شنیدن مرگ امپراطور فرانسه در سنت هلن در 1821 اظهار داشت که من این آهنگ را 17 سال پیش برای این واقعه نوشتم ." (با توجه به مارش مراسم تدفین ، موومان دوم )

- اركستراسيون (سازبندي)

این سمفونی برای 2فلوت، 2ابوا، 2کلارینت، 2باسون، 3هورن، 2ترومپت، تیمپانی و بندهای زهی تهیه و تنظیم شده است.

- ساختار

این سمفونی 4 موومان دارد:

Adagio molto, 3/4 — Allegro con brio, 4/4

Larghetto, 3/8 in A major

Scherzo: Allegro, 3/4

Allegro molto, 2/2

مدت این سمفونی حدود 36 دقیقه می باشد.

در موومان اول بتهوون به این موضوع اشاره می کند که قطعه تکرار خواهد شد، این تکرار که عموما در اجراهای قبل از 1950 حذف شده بود ولی در اجراهای سالهای اخیر مجددا مشاهده می شود.

-بررسي

موومان اول: به تنهائي زماني معادل بسیاری از سمفونی های کلاسیک دارد، (اگر تکرار موومان اول که قبلا درباه ی آن سخن گفتیم را در نظر بگیریم)همچنين این اثر زمینه های احساسی بیشتری را نسبت به کارهای قبل از خود در بر دارد و اغلب بعنوان شروع دوره ی رمانتیک موسیقی از آن یاد می شود.

موومان دوم: بطور خاص محدوده ی وسیعی از احساسات را نشان می دهد، از بدبختی و ناراحتی مارش مراسم تدفین گرفته تا آرامش و شادی قسمت های ماژور .

موومان سوم: گستره ای از احساسات را نشان می دهد و اهمیتی را در طرح کلی سمفونی نشان می دهد که در گذشته و در سمفونی های قبل خود بی سابقه بوده است.

موومان چهارم: پایانی تند و چابک و شادی بخش به سمفونی می بخشد که دارای مجموعه ای بلند از واریاسیون ها و فوگ ها در تم هایی است که برای اولین بار بتهوون آنها را در موسیقی خود به کار گرفته و نوشته است.

یک نقاد موسیقی نوشته است که:

" موومان اول بیان کننده ی شجاعت بتهوون در به مبارزه طلبیدن ناشنوا بودن خود، موومان دوم آرام و نوحه وار و نشان دهنده ی احساس یاس طاقت فرسای او، موومان سوم یک نوع جوشش انرژی رام نشدنی و موومان چهارم نوعی سر ریز فزاینده ی انرژی را نشان میدهد ."

ماخذ : www.wikipedia.org

ترجمه : پيمان ورشوئي